ඊයේ (ඔක්තෝබර් 06) ඉන්දීය ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේදී විනිසුරු සංජේ කුමාර් සහ
විනිසුරු සංජීව් සච්දේවා ඉදිරියේ කච්චතිව් දූපත සම්බන්ධ පෙත්සම් යළි විභාගයට ගැනිණි. එහිදී ඉන්දීය මධ්‍යම රජය නියෝජනය කළ නීතිපති ආර්. වෙන්කටරාමනී දැඩි ස්ථාවරයක සිටිමින් ප්‍රකාශ කළේ, ශ්‍රී ලංකාව සමඟ පවතින විශිෂ්ට ද්විපාර්ශ්වික සබඳතාවලට හානි වන කිසිදු පියවරක් ගැනීමට ඉන්දීය රජය සූදානම් නොමැති බවයි. එමෙන්ම ජාත්‍යන්තරව පිළිගත් සමුද්‍රීය ගිවිසුම් සම්බන්ධයෙන් අධිකරණමය නියෝග නිකුත් කිරීම ප්‍රායෝගික නොවන බව ද ඔහු තරයේ අවධාරණය කළේය.
මෙම අර්බුදයේ මූලය තේරුම් ගැනීමට නම් කච්චතිව් දූපතේ ඉතිහාසය දෙස හැරී බැලිය යුතුය. 14 වැනි සියවසේදී පමණ මුහුදු පතුලේ ගිනිකඳු පිපිරීමක් හේතුවෙන් නිර්මාණය වූ අක්කර 285කින් යුත් මෙම කුඩා කොරල් දූපත, 1605 දී පමණ තමන්ගේ 'රාම්නාද් සමින්දාරි' වසමට අයත්ව තිබූ බවට ඉන්දියාව තර්ක කරයි. එහෙත් 1921 වසරේදී කොළඹ පැවති විශේෂ දේශසීමා නිර්ණය කිරීමේ සමුළුවේදී, බ්‍රිතාන්‍ය ලංකාව විසින් මෙම දූපතේ අයිතිය තහවුරු කරගත් අතර එය බ්‍රිතාන්‍ය ලංකාවේ භෞමික සීමාවට නිල වශයෙන් ඇතුළත් කෙරිණි.
ශ්‍රී ලංකාවේ හිමිකම නෛතිකව වඩාත් තහවුරු වන්නේ 1948 නිදහසින් පසුවය. නිදහස් ශ්‍රී ලංකා රජය විසින් කච්චතිව් දූපත ආශ්‍රිත ප්‍රදේශය 'නාවික බෝම්බ හෙළීමේ පුහුණු කලාපයක්' ලෙස නම් කරමින් ඒ සඳහා නෛතික රෙගුලාසි පවා ගැසට් කරන ලදී. ජාත්‍යන්තර නීතියේ ප්‍රකට 'ක්ලිපර්ටන් දූපත්' නඩු තීන්දුවට අනුව, යම් භූමියක් මත අඛණ්ඩව 'ඵලදායී පාලනයක්' පවත්වාගෙන යාම ස්වෛරීභාවය තහවුරු කිරීමේ ප්‍රබලම සාධකයයි. ශ්‍රී ලංකාව කච්චතිව් සම්බන්ධයෙන් සිදු කළේ එයයි.
තමිල්නාඩු දේශපාලනඥයින් මෙම දූපත 1974 දී ශ්‍රී ලංකාවට "පාවා දුන්" බවට චෝදනා කළද, ඔවුන් සිතාමතාම වසන් කරන දැවැන්ත භූ-ආර්ථික යථාර්ථයක් ඇත. එනම් 1976 ගිවිසුම හරහා කච්චතිව් අයිතිය ශ්‍රී ලංකාවට තහවුරු වීමට හිලව් වශයෙන්, කන්‍යාකුමාරි තුඩුවට ඔබ්බෙන් පිහිටි තෙල්, ස්වාභාවික වායු සහ ධීවර සම්පත්වලින් අතිශය පොහොසත් වර්ග සැතපුම් 4000ක් පමණ වන 'වෝර්ජ් බෑන්ක්' (Wadge Bank) කලාපයේ පූර්ණ ස්වෛරී අයිතිය ඉන්දියාවට ලබා දීමට ශ්‍රී ලංකාව එකඟ වීමයි. කච්චතිව් අහිමි වුවද ඉන්දියාව එදා අත්පත් කරගත්තේ දැවැන්ත ආර්ථික සම්පතකි.
අනෙක් අතට, කච්චතිව් දූපත දෙරටේම ධීවර ප්‍රජාවගේ ආගමික බැඳීමකි. එහි ඇති එකම ගොඩනැගිල්ල වන ශාන්ත අන්තෝනි දේවස්ථානය ඉන්දියානු කතෝලික ධීවරයෙකු වූ ශ්‍රීනිවාස පඩයියාචි විසින් ඉදිකරන ලද්දකි. 1974 ගිවිසුම හරහා දූපතේ අයිතිය ශ්‍රී ලංකාවට හිමිවුවද, ඉන්දීය ධීවරයින්ට වීසා නොමැතිව දේවස්ථානයට පැමිණීමටත්, දැල් වේලා ගැනීමටත් අවසර ලබා දෙමින් එම සංස්කෘතික බැඳීම ආරක්ෂා කිරීමට ශ්‍රී ලංකාව කටයුතු කර ඇත.
2008 දී ජයලලිතා ජයරාම් සහ 2013 දී එම්. කරුණානිධි විසින් මෙම ගිවිසුම් අභියෝගයට ලක් කරමින් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයට ගියේ 1960 'බෙරුබාරි යූනියන්' නඩු තීන්දුව පදනම් කරගනිමිනි. ඉන්දීය භූමියක් වෙනත් රටකට පවරන්නේ නම් ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 368 වැනි වගන්තිය යටතේ ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයක් අවශ්‍ය බව ඔවුන්ගේ තර්කයයි. නමුත් ඉන්දීය මධ්‍යම රජය අධිකරණයට පැහැදිලි කර ඇත්තේ කච්චතිව් යනු ඉන්දියාවේ ප්‍රත්‍යක්ෂ භූමියක් නොව, ආරවුලක් පැවති දේශසීමාවක් නිරවුල් කිරීමක් පමණක් බැවින් ඊට ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයක් අදාළ නොවන බවයි.
මෙවර නඩු විභාගයේ වඩාත්ම සුවිශේෂී සහ විචාරාත්මක හැරවුම වූයේ ධීවර අර්බුදයේ පාරිසරික යථාර්ථය ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය හමුවේ විවෘතව සාකච්ඡා වීමයි. තමිල්නාඩු ධීවරයින් අඛණ්ඩව ශ්‍රී ලංකා මුහුදු සීමාව උල්ලංඝනය කරන්නේ, බෝටම් ට්‍රෝලිං වැනි විනාශකාරී ධීවර ක්‍රම සහ දැඩි සමුද්‍ර දූෂණය හේතුවෙන් ඉන්දීය මුහුදු තීරයේ මත්ස්‍ය සම්පත ක්ෂය වී ඇති නිසා බව නීතිපතිවරයා පිළිගත්තේය.
ඊට ප්‍රතිචාර දැක්වූ විනිසුරු සංජේ කුමාර්, පෞද්ගලික අත්දැකීම් ඇසුරෙන් අදහස් දක්වමින්, ශ්‍රී ලාංකිකයින් ඉන්දියානුවන්ට වඩා ඉහළ පුරවැසි විඥානයකින් යුක්ත බවත්, ඔවුන් තම පරිසරය පිරිසිදුව තබාගන්නා බවත් පෙන්වා දුන්නේය. ශ්‍රී ලාංකිකයින් මුහුද දූෂණය නොකරන බැවින් මසුන් ඉන්දීය මුහුදෙන් ඉවත්ව ශ්‍රී ලංකා මුහුදු තීරයට සංක්‍රමණය වීම ස්වාභාවික බව අධිකරණයේ වක්‍ර නිරීක්ෂණය විය. එබැවින් ධීවරයින් අත්අඩංගුවට පත්වීම වළක්වා ගැනීමට, ඔවුන්ව "සංවේදී" කිරීමේ වගකීම තමිල්නාඩු රජය වෙත පැවරීමට අධිකරණය කටයුතු කළේය.
2027 පෙබරවාරි දක්වා කල් තැබුණු මෙම නඩු විභාගය මගින් මනාව ගම්‍ය වන්නේ, කච්චතිව් අර්බුදය හුදෙක් දේශසීමා ප්‍රශ්නයක් නොව, කලාපීය චීන බලපෑම හමුවේ ඉන්දු-ශ්‍රී ලංකා සබඳතා බිඳ නොගැනීමේ උපායමාර්ගික අවශ්‍යතාවයත්, පාරිසරික වගකීම් විරහිතභාවයේ ඛේදවාචකයත් කැටි වූ සංකීර්ණ ගැටලුවක් බවයි. ප්‍රාදේශීය දේශපාලන වාසි තකා ජාත්‍යන්තර ගිවිසුම් යළි ඉරා දැමීමට ඉන්දියාව සූදානම් නොමැති බව ඊයේ තහවුරු වූ ප්‍රබලතම යථාර්ථයයි.
