"මහා ආඛ්‍යාන අවසන් ය; අපි නව-ලෝකයක් හදමු" : ලිබරල්වාදී ෆැන්ටසිය සහ යථාර්ථයේ ඛණ්ඩිත කියවීමක්

"එහේ මාරයි, මෙහේ අප්සට්" යන සරල ද්විකෝටිකය මත පිහිටා දේශපාලනය කියවීමට උත්සාහ කරන දීප්ති කුමාර ගුණරත්නගේ

සමබිම පක්ෂය විසින් මෑතකදී පළකරන ලද "මහා ආඛ්‍යාන අවසන් ය ; අපි නව- ලෝකයක් හදමු" නමැති ලිපිය, බැලූ බැල්මට ගැඹුරු සමාජ විද්‍යාත්මක විග්‍රහයක් සේ පෙනී සිටියි. විශේෂයෙන්ම අටමස්ථානාධිපති භික්ෂුව සම්බන්ධ සිදුවීම සහ වාමාංශික දේශපාලනයේ හැලහැප්පීම් පදනම් කරගනිමින් ගොඩනගා ඇති මෙම ලිපිය, ආගමික අර්ථයෙන් 'ගඳ සුවඳ බලන නාහයකින්' ඉව අල්ලමින් ලියැවුණු ලිබරල්වාදී අඳෝනාවකි.

(ලිපිය කියවන්නන්ට - https://theleader.lk/review/40947-samabima-party-14 )

එහෙත්, සමකාලීන දේශපාලන-මනෝවිශ්ලේෂණාත්මක කියවීමකට අනුව මෙම ලිපිය විච්ඡේදනය කළහොත් පෙනී යන්නේ, මෙය පවතින අර්බුදයට පිළිතුරක් නොව, එම අර්බුදයේම රෝග ලක්ෂණයක් (Symptom) බවයි. ඊනියා ලිබරල්වාදය යනු කිසිසේත්ම මාර විමුක්තිදායක තත්ත්වයක් නොවන බවත්, ඔවුන්ගේ මෙම දාර්ශනික ව්‍යායාමය හුදු මතුපිට ස්පර්ශයක් පමණක් බවත් පහත කරුණු ඔස්සේ තර්කානුකූලව ගොඩනැගිය හැක.

ආලෝකය, අඳුර සහ නොදැනුවත්කමේ බොළඳ පරිකල්පනය

"ඔබ ඉන්නේ අදුරු කාමරයක නම් එහි ඇති කිසිවක් ඔබට පෙනෙන්නේ නැතිවාට සැක නැත. නමුත් ඔබ කාමරයේ ඇති විදුලි බල්බය දැල්වූ පසු ඔබට කාමරයේ ඇති වස්තූන්... පෙනෙන්නට ගනී."

ලිපිය ආරම්භ වන්නේ මතවාදය (Ideology) පිළිබඳ අතිශය යල්පැනගිය, සම්භාව්‍ය ලිබරල් අදහසකිනි. එනම්, මිනිසුන් අඳුරේ හෙවත් නොදැනුවත්කමේ සිටින බවත්, සත්‍යය නමැති ආලෝකය ලබාදුන් විට ඔවුන් නිවැරදිව දේවල් අවබෝධ කරගෙන වෙනස් වනු ඇති බවත්ය. එහෙත් අද්‍යතන සමාජයේ ක්‍රියාත්මක වන ප්‍රබලම මතවාදය රඳා පවතින්නේ මිනිසුන්ගේ 'නොදැනුවත්කම' මත නොවේ. එය ක්‍රියාත්මක වන්නේ "සියල්ල දැනදැනත්, අප පෙර පරිදිම ක්‍රියාකරන" (Cynical reason) තත්ත්වයක් තුළය. පන්සලේ, පල්ලියේ හෝ දේශපාලනයේ සිදුවන දූෂණ සහ පරිහානිය ගැන සමාජය නොදන්නවා නොවේ. ආලෝකය වැටී සියල්ල පෙනෙන්නට තිබියදීම, පවතින ක්‍රමවේදයේ විනෝදයට (Jouissance) අනුගත වීමට මිනිසුන් පෙළඹී ඇත. එබැවින් හුදෙක් කරුණු පැහැදිලි කර 'විදුලි බල්බ දැල්වීමෙන්' පමණක් සමාජයක් පරිවර්තනය කළ නොහැක.

මහා ආඛ්‍යාන බිඳවැටීම සහ "මහා අනෙකාගේ" අදෘශ්‍යමාන ආධිපත්‍යය

"මින් ඔහු අදහස් කරන්නේ ලෝකය පාලනය කල මහා සත්‍යයන් පිළිබඳව මනුෂ්‍යයන්ගේ ඇති විශ්වාසය බිඳ වැටී ඒවායෙහි ඇති සමාජයේ දිශානතිය තීරණය කිරීමේ බලය දියවී යාමයි."

ප්‍රංශ දාර්ශනික ජීන් ප්‍රංශුවා ලියෝතාද්ගේ "මහා ආඛ්‍යාන බිඳවැටීම" උපුටා දක්වමින් ලිපිය උත්සාහ කරන්නේ සාම්ප්‍රදායික ආගම සහ මාක්ස්වාදය අවසන් වී ඇති බව පෙන්වීමටය. මෙය ඊනියා ලිබරල්වාදයේ ඇති ප්‍රධානතම උගුලයි. සමාජයක් පාලනය කරන "මහා අනෙකා" (The Big Other) හෙවත් සංකේතීය අධිකාරිය මියගොස් ඇති බව පෙනෙන්නට තිබුණද, සැබෑවටම සිදුවී ඇත්තේ කුමක්ද? එම හිඩැස අද වනවිට පුරවා ඇත්තේ වෙළඳපොළ සහ පාරිභෝගිකවාදය නැමැති ඊටත් වඩා කෲර, අදෘශ්‍යමාන ආඥාදායකයෙකු විසිනි. ලිබරල්වාදය යනු කිසිසේත්ම නිදහස නොවේ; එය මිනිසාට සියලු බාධාවන්ගෙන් මිදී "විනෝද වන්න!" යැයි බලකරන නවතම පීඩනයයි. ගෝලීයකරණය විසින් ඛණ්ඩිත (Fragmented) කරන ලද සමාජයක, මෙම ලිබරල් බිඳවැටීම සමරන කතුවරයාට, එහි ඇති නව යටත්කිරීමේ ව්‍යුහාත්මක ස්වභාවය ග්‍රහණය කරගැනීමට හැකියාවක් නැත.

ආයතනික අශ්ලීලත්වය සහ අතිරික්ත විනෝදය

"මනුෂ්‍යා සිය වරදකාරීභාවයෙන් ගැලවීම පිනිස පන්සල් ලස්සන කිරීම හා සංඝයා වහන්සේලාට "සැප දීම" ආරම්භ වෙන්නේ මේ මංසන්ධියෙන් පසුවය... කුෂ් මත්‍ද්‍රව්‍ය සමඟ සංඝයා ගුවන්තොටුපොලේදී හසුවීමත් අටමස්ථානයේ නායක හිමි නමකට ස්ත්‍රී-දූෂන චෝදනා එල්ල වීමත්..."

ආගමික ආයතන දෙස බලා කතුවරයා කරන මෙම කියවීම අතිශය මතුපිටගාමීය. භික්ෂූන්ගේ හැසිරීම් සහ මෑතකාලීන සිදුවීම් පදනම් කරගෙන ඔහු "බුද්ධාගමේ අවසානය" ප්‍රකාශ කරයි. නමුත් ව්‍යුහාත්මක කියවීමකට අනුව, පල්ලිය, පන්සල හෝ රාජ්‍යය වැනි ඕනෑම දැවැන්ත ආයතනයක් පවතින්නේම එහි ඇති ලිඛිත නීති නිසා පමණක් නොවේ. ඊට යටින් දිවෙන, බාහිරට නොපෙනෙන 'අශ්ලීල විනෝදය' (Obscene supplement) එහි පැවැත්මට අත්‍යවශ්‍ය සාධකයකි. කුෂ් භාවිතය හෝ ලිංගික චෝදනා යනු හුදෙක් පද්ධතියේ බිඳවැටීමක් හෝ පුද්ගලික දුර්වලතාවක් පමණක් නොව, ධනවාදය විසින් ආගමික සංස්ථාපිතය සිය අතිරික්ත විනෝදයේ මෙවලමක් බවට පත්කරගෙන ඇති ආකාරය පෙන්වන රෝග ලක්ෂණයකි. මෙය දැක කලබල වීම සහ පන්සල් 'කානිවල්කරණය' වී ඇතැයි කීම සදාචාරාත්මක අඳෝනාවක් පමණි.

පන්තිය, ජාතිය සහ ජාතික රාජ්‍යයේ යළි පැනනගින අවශ්‍යතාව

"සරල අදහසනම් පීඩිතයා හෝ කම්කරුවා සිය විමුක්තිය වෙනුවෙන් පංතිය අත් හැර ජාතිය තෝරාගන්නා බවයි... ඒ අනුව විජේවීරගේ සිට ටිල්වින් හා කුමාර් දක්වා පදාසය සැබෑ මාක්ස්වාදීන් නොව මාක්ස්වාදී වෙස් මුහුණු පලදාගෙන ඇති ජාතිවාදී තක්කඩියන් ය."

ලිපියේ කතුවරයා ජාතිය සහ පන්තිය අතර දකින්නේ සරල ප්‍රතිවිරෝධයකි. පන්තිය අත්හැර ජාතිය වෙත යාම හුදු 'තක්කඩිකමක්' ලෙස ලඝු කිරීමට ඔහු පෙළඹෙයි. නමුත් අද්‍යතන ගෝලීයකරණයේ සහ අන්ත-ධනවාදයේ වේගවත් ව්‍යාප්තිය හමුවේ මෙය කියවිය යුත්තේ කෙසේද? ප්‍රාග්ධනය විසින් මිනිසුන්ගේ සියලුම සාම්ප්‍රදායික අනන්‍යතාවන් දියකර හරිද්දී, ඊට එරෙහිව මිනිසුන් අල්ලාගන්නා එකම ස්පර්ශ කළ හැකි යථාර්ථය (The Real) බවට පත්වන්නේ ජාතික රාජ්‍යයයි (Nation-State).

ජාතිකත්වය යනු කතුවරයා සිතන පරිදි හුදු වෙස්මුහුණක් නොවේ; එය ගෝලීය ධනවාදයේ සීමා රහිත ආක්‍රමණයට එරෙහිව නැගෙන ප්‍රතිරෝධයේ සංකේතීය භූමියයි. අපට හිස් අවකාශයකින් හෝ වෙනත් රටකින් ආනයනය කළ 'මාර' ලිබරල් ආකෘතියකින් දේශපාලනය ආරම්භ කළ නොහැක. මේ රටේ අපට සිහිකළ හැකි, අපගේ ආත්මීයත්වය සහ අනන්‍යතාවය නිර්මාණය කළ ගැඹුරු අතීතයක් සහ ඓතිහාසික කතිකාවක් පවතී. එම ඓතිහාසික මානය මුළුමනින්ම ප්‍රතික්ෂේප කර, ජාතිකත්වය හුදු විහිළුවක් සේ සලකා විශ්වීය ලිබරල්වාදයක් වැළඳගැනීමට යෝජනා කිරීම දේශපාලනික සියදිවි නසාගැනීමකි. අද දවසේ සැබෑ අරගලය පවතින්නේ ජාතික රාජ්‍යය විනාශ කිරීම හෝ එයට සමච්චල් කිරීම තුළ නොව, ගෝලීය ප්‍රාග්ධනයට එරෙහිව ජාතික රාජ්‍යයේ ස්වෛරීභාවය සහ අරමුණ නව අර්ථයකින් ගොඩනැගීම තුළය.

නව ලෝකයක් පිළිබඳ ව්‍යාජ පවිත්‍රතා ෆැන්ටසිය

"අපේ දේශපාලනික සංඝායනාවට දැන් බුද්ධාගමත් එකතු කල යුතුය... පිරිසිදු කල යුතුය. පැරණි ලෝකය මියයමින් සිටින විට නව-ලෝකයක් බිහි විය යුතුය. අපි වින්නඹු කාර්‍යය කරමින් සිටින්නේ දැනුවත්වමය."

අවසානයේදී මෙම ලිපිය හෙළිදරව් කරන්නේ තම ආත්මීය රෝගී ෆැන්ටසියයි. තමා පද්ධතියෙන් පිටත සිටින, සියලු "අපිරිසිදුකම්" ඉවත් කර නව ලෝකයක් බිහිකළ හැකි ශල්‍යවෛද්‍යවරයා හෝ වින්නඹුවා (The Subject Supposed to Know) ලෙස සිතීම ලිබරල් බුද්ධිමතාගේ අන්තීම මුලාවයි. සැබෑ දේශපාලන වෙනසක් (An Act) සිදුවන්නේ මෙලෙස උසස් සදාචාරාත්මක තලයක සිට සමාජය 'පිරිසිදු කිරීමෙන්' නොවේ. එය සිදුවන්නේ සමාජයේ පවතින අන්තර්ගත ප්‍රතිවිරෝධයන් (Antagonisms) සමඟම මුහුණට මුහුණ ගැටීමෙනි.

අවසාන විග්‍රහය

සමස්තයක් ලෙස සමබිම ලිපිය, තමා විවේචනය කරන පද්ධතියේම තවත් එක් නියෝජනයක් පමණි. එය ආගමික සහ සමාජීය පරිහානිය ගැන කතා කරන්නේ, වෙළඳපොළ ධනවාදය විසින් අපේක්ෂා කරන ලිබරල් සදාචාරාත්මක රාමුව ඇතුළතම සිරවීය.

ඊනියා ලිබරල්වාදයේ "නිදහස" යනුම අපව වඩාත් සූක්ෂම ලෙස පාලනය කරන නවීනතම මහා ආඛ්‍යානය බව තේරුම්ගැනීමට මෙම දේශපාලන ප්‍රවාදයන් සම්පූර්ණයෙන්ම අපොහොසත් වී ඇත.

සමාජයක්, එහි දේශපාලනය සහ ආයතනික අර්බුදයන් කියවීමට නම් පේළි අතර ඇති හිඩැස් සහ සමාජයේ සැඟවුණු 'අතිරික්ත විනෝදය' කියවිය යුතුය. හුදෙක් දුගඳ හමන තැන් සොයා නාසය දික් කිරීමෙන් හෝ අපේ අතීත මූලයන් උපහාසයට ලක්කිරීමෙන් කිසිදු දිනෙක වලංගු දේශපාලන විකල්පයක් ගොඩනැගිය නොහැක.