පාර්ලිමේන්තුවේ මහ ලේකම්වරිය ඉවත් කිරීමට යන බවට සමගි ජන බලවේගයේ මන්ත්රී හර්ෂණ රාජකරුණා
පාර්ලිමේන්තුවේදී කළ හෙළිදරව්ව, ලාංකේය දේශපාලන සමාජය තුළ නැවතත් "ප්රජාතන්ත්රවාදය" සහ "ස්වාධීන රාජ්ය සේවය" පිළිබඳ කතිකාවක් මතු කර තිබේ. විපක්ෂය චෝදනා කරන්නේ ආණ්ඩුව අධිකරණයට, නීතිපතිට සහ පාර්ලිමේන්තුවට අත තබමින් ප්රජාතන්ත්රවාදය විනාශ කරන බවයි.
නමුත් මෙම සිදුවීම දෙස හුදු ලිබරල් ප්රජාතන්ත්රවාදී කණ්ණාඩියෙන් ඔබ්බට ගොස්, රාජ්යයේ සහ බලයේ සැබෑ ස්වභාවය විමසා බැලිය යුතුය.
‘ස්වාධීන පරිපාලනය’ යනු දේශපාලන ප්රෝඩාවකි
පළමුව වටහා ගත යුතු යථාර්ථය නම්, ලෝකයේ හෝ ලංකාවේ කිසිදු තැනක "ස්වාධීන පරිපාලනයක්" (Independent Administration) නොපවතින බවයි. රාජ්ය පරිපාලනය යනු සැමවිටම පාලක පන්තියේ හෝ බලයේ සිටින කණ්ඩායමේ දේශපාලන වුවමනාවන් ක්රියාවට නංවන යාන්ත්රණයයි.
"ස්වාධීන රාජ්ය නිලධාරියා" යනු ධනේශ්වර ප්රජාතන්ත්රවාදය විසින් සමාජය ඉදිරියේ මවා පාන මිත්යාවකි. ඕනෑම නිලධාරියෙකුට පන්තිමය හෝ දේශපාලනික පක්ෂපාතීත්වයක් ඇත. මෙතෙක් කල් පැවතියේ එක් කඳවුරකට හිතවත් නිලධාරි පැලැන්තියක් නම්, අලුත් ආණ්ඩුවක් බලයට පත් වූ විට එම නිලධාරීන් "ස්වාධීන" යැයි කීමෙන් සිදුවන්නේ පැරණි දේශපාලන න්යායපත්රයම අලුත් ආණ්ඩුව තුළත් ක්රියාත්මක කිරීමට ඉඩ හැරීමයි.
වත්මන් ආණ්ඩුව පාර්ලිමේන්තු මහලේකම්වරිය හෝ වෙනත් නිලධාරීන් ඉවත් කිරීමට උත්සාහ කරන්නේ නම්, එය "ස්වාධීනත්වය විනාශ කිරීමක්" නොව, එක් දේශපාලන අභිලාෂයක් සහිත පරිපාලන ව්යුහයක් වෙනුවට තමන්ට හිතවත් තවත් දේශපාලන ව්යුහයක් ආදේශ කිරීමට දරන උත්සාහයකි. මෙය දේශපාලනයේ ස්වභාවික ලක්ෂණයකි. පරිපාලනය යනු දේශපාලනයේම දිගුවක් මිස ඉන් පරිබාහිර ශුද්ධ වස්තුවක් නොවේ.
ප්රජාතන්ත්රවාදය: ධනේශ්වර මෙවලම
විපක්ෂය නගන "ප්රජාතන්ත්රවාදය අනතුරේ" යන ඝෝෂාව ද ගැඹුරින් විමසිය යුතුය. මෙහිදී ප්රජාතන්ත්රවාදය ලෙස අර්ථ ගන්වන්නේ පවතින ධනේශ්වර රාජ්ය ව්යුහය පවත්වාගෙන යාමේ මෙවලමයි. අධිකරණය, නීතිපති දෙපාර්තමේන්තුව හෝ පාර්ලිමේන්තු මහලේකම් කාර්යාලය යනු එම ධනේශ්වර රාජ්යය ආරක්ෂා කරන මුරපොළවල් මිස ජනතාවගේ පරමාධිපත්යයේ නියෝජිතයන් නොවේ.
ආණ්ඩුවක් මෙම ආයතනවලට අත තබන විට විපක්ෂය කෑගසන්නේ ප්රජාතන්ත්රවාදය වෙනුවෙන් නොව, තමන් විසින් කාලයක් තිස්සේ නඩත්තු කළ, තමන්ට හිතවත් රාජ්ය යාන්ත්රණය බිඳ වැටීම ගැන ඇති බිය නිසාය. එබැවින් මෙම ගැටුම "ප්රජාතන්ත්රවාදය සහ ඒකාධිපතිත්වය" අතර ගැටුමක් නොව, පැරණි දේශපාලන අධිකාරිය සහ නව දේශපාලන අධිකාරිය අතර රාජ්ය යන්ත්රය තමන් සතු කර ගැනීමට කරන පොරයකි.
‘සම්පූර්ණ රාජ්ය බලය’ දිනා ගත හැකිද?
මාලිමා ආණ්ඩුවේ උපායමාර්ගික වැරැද්ද තිබෙන්නේ ඔවුන් "සම්පූර්ණ රාජ්ය බලය" (Total State Power) තමන්ට අත්පත් කර ගත හැකි යැයි විශ්වාස කිරීම තුළයි. රාජ්යය යනු කිසිවෙකුට සම්පූර්ණයෙන් අත්පත් කරගත හැකි භෞතික වස්තුවක් නොවේ. එය සංකීර්ණ බල සබඳතා ජාලයකි.
- ඔබට පොලිස්පති මාරු කළ හැක; නමුත් පොලිස් දෙපාර්තමේන්තුවේ වසර ගණනක් පැරණි සංස්කෘතිය මාරු කළ නොහැක.
- ඔබට විනිසුරුවන් විවේචනය කළ හැක; නමුත් නීති පද්ධතියේ ඇති පන්තිමය පදනම වෙනස් කළ නොහැක.
- ඔබට මහලේකම්වරිය එළවා දැමිය හැක; නමුත් පාර්ලිමේන්තු සම්ප්රදාය සහ නිලධාරිවාදය එලෙසම පවතී.
ආණ්ඩුව "රාජ්ය බලය නැහැ" කියමින් විවිධ නිලධාරීන් මාරු කරමින්, අලුත් අය පත් කරමින් දඟලන්නේ මෙම යථාර්ථය නොදන්නා නිසා හෝ එයින් පලා යාමටය. කොපමණ හිතවතුන් පත් කළද, රාජ්ය යන්ත්රය ක්රියාත්මක වන්නේ ඊටම ආවේණික වූ යන්ත්රණයක් (Mechanism) හරහාය. එය දේශපාලන නායකත්වයට සැමවිටම අවනත නොවේ.
හර්ෂණ රාජකරුණා මන්ත්රීවරයාගේ චෝදනාව දෙස බැලිය යුත්තේ හුදු විපක්ෂයේ විලාපයක් ලෙස නොව, ලංකාවේ රාජ්ය බලය හැසිරවීමේ පවතින අර්බුදයේ ප්රකාශනයක් ලෙසය. "ස්වාධීන පරිපාලනය" යනු ලස්සන බොරුවකි. සිදුවෙමින් පවතින්නේ එක් දේශපාලන කණ්ඩායමක් විසින් ගොඩනගන ලද නිලධාරි තන්ත්රයක්, බලයට පත් වූ තවත් කණ්ඩායමක් විසින් බිඳ දැමීමට උත්සාහ කිරීමයි.
කෙසේ වෙතත්, බලහත්කාරයෙන් නිලධාරීන් මාරු කිරීමෙන් "රාජ්ය බලය" ලැබෙන්නේ නැත. මන්ද රාජ්යය යනු හුදු පුද්ගලයන් සමූහයක් නොව, සමාජය පාලනය කිරීම සඳහා ගොඩනඟා ඇති යෝධ ව්යුහයක් බැවිනි. මාලිමාවට ලැබී ඇත්තේ ආණ්ඩු බලය පමණක් නොව, මෙම යෝධ රාජ්ය ව්යුහය සමඟ හැප්පීමේ අභියෝගයයි. මහලේකම්වරිය ඉවත් කිරීම වැනි සිදුවීම් යනු එම අනිවාර්ය ගැටුමේ පුලිඟු පමණි.
@සමාරා පරණවිතාන
