ලංකා ඛනිජ තෙල් නීතිගත සංස්ථාව (CPC) විසින් ජූලි මාසයේදී ඉන්ධන ආනයන බිල ඇමරිකානු ඩොලර්
මිලියන 198 දක්වා අඩු කිරීමට සැලසුම් කර ඇති බව සංස්ථාවේ සභාපතිවරයා පවසා තිබේ. ඩොලරයට සාපේක්ෂව රුපියල අවප්රමාණය වීම පාලනය කිරීමේ අරමුණින් ගෙන ඇති මෙම තීරණය බැලූ බැල්මට ඉතා හොඳ පියවරකි. එහෙත්, මෙම තීරණය ප්රායෝගිකව ක්රියාත්මක කිරීමේදී මතු විය හැකි සැබෑ අභ්යන්තර ගැටලු පිළිබඳව අප දෙවරක් සිතා බැලිය යුතුය.
ආනයනය සීමා කිරීමට පෙර පරිභෝජනය පාලනය කළ යුතු නොවේද?
මැයි මාසයේදී ඉන්ධන ආනයනය සඳහා ඩොලර් මිලියන 520ක් තරම් විශාල මුදලක් වැය වී ඇති අතර, ඊට ප්රධාන හේතුව වී ඇත්තේ දැඩි නියඟය හේතුවෙන් ජල විදුලි උත්පාදනය අඩුවීම සහ නොරොච්චෝලේ බලාගාරයට ගෙන්වා ඇති බාල ගල් අඟුරු හේතුවෙන් එහි විදුලි ජනන කටයුතුවලට බාධා එල්ල වීමයි.
මෙම තත්ත්වය හමුවේ අඛණ්ඩව විදුලිය සැපයීම සඳහා ඩීසල් මඟින් ක්රියාත්මක වන තාප විදුලි ජනනය මත වැඩි වශයෙන් යැපීමට සිදුවීමත්, පිරිපහදු කටයුතු සඳහාත් අප්රේල් මාසයේදී වැඩි ඩීසල් සහ බොරතෙල් නැව් ප්රමාණයක් ගෙන්වීමට රජයට සිදුවී තිබේ. කෙසේ වෙතත්, ජූනි මාසයේදී එම වියදම ඩොලර් මිලියන 318 දක්වා අඩුවී ඇති අතර එය ජූලි මාසයේදී ඩොලර් මිලියන 198ක් දක්වා තවදුරටත් අඩු කිරීම රජයේ අපේක්ෂාවයි. මින් පැහැදිලි වන්නේ රජයේම වැරදි කළමනාකරණයන්හි ප්රතිඵල ලෙසද ඉන්ධන පරිභෝජනය ඉහළ ගොස් ඇති බවයි.
මෙහි සැබෑ යථාර්ථය විය යුත්තේ හුදෙක් ඉන්ධන නැව් ගෙන්වීම නැවැත්වීම හෝ සීමා කිරීම නොව, රට ඇතුළත ඉන්ධන පරිභෝජනය නිවැරදිව පාලනය කිරීමය. පරිභෝජන ඉල්ලුම එලෙසම තිබියදී, ඊට සරිලන සැපයුමක් නොමැති වන ආකාරයට ආනයනය පමණක් සීමා කළහොත් රට අභ්යන්තරයේ දැඩි වියවුල් සහගත තත්ත්වයක් (Chaos) නිර්මාණය වීම කිසිසේත් වැළැක්විය නොහැක.
පොදු ප්රවාහනයේ අර්බුදය: බස් නැතිකමද? කළමනාකරණය නැතිකමද?
මිනිසුන්ගේ පුද්ගලික වාහන භාවිතය සීමා කිරීම සඳහා හෝ ඉන්ධන නිකුත් කිරීම සඳහා දැඩි නීති පනවන්නේ නම්, ඊට පෙර මගී ජනතාවට විකල්පයක් ලබා දිය යුතුය. එනම්, පොදු ප්රවාහන සේවය නිසි කළමනාකරණයකට යටත් කිරීමයි.
අද වන විට ලංකාවේ පොදු ප්රවාහනයේ ඇති ප්රධානතම අර්බුදය බස් රථ හෝ කෝච්චි නොමැති වීම නොව, පවතින සම්පත් නිසි ලෙස කළමනාකරණය නොකිරීම බව කලක පටන් සමාජයේ සාකච්ඡාවට ලක්වූ කරුණකි. කාලසටහන් නොමැතිකම, පවතින සම්පත් කාර්යක්ෂමව නොයෙදවීම සහ දුර්වල නියාමනය මීට ප්රධාන හේතු වේ. ඒ අනුව, ඉන්ධන දහනය අවම කිරීමේ දැඩි සීමා පැනවීමට පෙර, රජය විසින් අවම වශයෙන් හෝ විධිමත් ප්රවාහන සූදානමක් ඇති කළ යුතුමය.
නීතිය ඉහළ සිට පහළට මිස, පහළ සිට ඉහළට නොවේ!
අනෙක් වැදගත්ම කරුණ නම්, මෙම ඉන්ධන සීමා කිරීමේ දැඩි ප්රතිපත්තිය රජයේ ඉහළ සිට පහළටම සාධාරණව ක්රියාත්මක විය යුතු වීමයි.
සාමාන්ය ජනතාවට පමණක් සීමා පැනවීම:
දැනටමත් ආර්ථික අර්බුදය හමුවේ ජීවන වියදම දරාගත නොහැකිව පටි තද කරගෙන සිටින්නේ මේ රටේ සාමාන්ය මහජනතාවයි.
ඉහළ පැලැන්තියේ අසීමාන්තික පරිභෝජනය:
පහළට සීමා පනවා, දේශපාලඥයන්, අමාත්යවරුන් සහ ඉහළ නිලධාරීන් තවදුරටත් අසීමාන්තිකව මහජන මුදලින් ඉන්ධන පරිභෝජනය කරන්නේ නම් එය කිසිසේත්ම සාධාරණ නොවේ.
ඩොලර් ඉතිරි කර ගැනීම රටට අත්යවශ්ය කරුණක් බව සැබෑවකි. නමුත් ඒ වෙනුවෙන් කැපකිරීම් කළ යුත්තේ පීඩිත ජනතාව පමණක්ම නොවේ. ආනයන බිල අඩු කිරීමේ සාර්ථකත්වය රඳා පවතින්නේ හුදෙක් සංඛ්යාලේඛන මත නොව, විධිමත් පොදු ප්රවාහන කළමනාකරණයක් සහ ඉහළ සිට පහළටම ක්රියාත්මක වන සාධාරණ ඉන්ධන සීමා කිරීමේ ප්රතිපත්තියක් මත බව බලධාරීන් තේරුම් ගත යුතුව ඇත.
