නූතන ලෝකයේ බලවත්ම රාජ්‍යයක හදගැස්ම සහ එහි ඉදිරි ගමන්මඟ
හඳුනාගන්නට නම්, එහි නායකයාගේ සිතුවිලි කියවිය යුතුය. චීන ජනාධිපති ෂී ජින්පිං ගේ දේශන සහ ලේඛන ඇතුළත් "The Governance of China" (චීනයේ පාලනය) කෘතිය හරහා විවර වන්නේ නූතන චීනය අවබෝධ කරගැනීමේ එම අපූරු ද්වාරයයි.
මෙය හුදෙක් සාම්ප්‍රදායික දේශපාලන ලියවිල්ලක් නොවේ. වසර 5,000ක අභිමානවත් ශිෂ්ටාචාරයකට උරුමකම් කියන චීනය, සියවසක ඓතිහාසික පසුබෑමකින් සහ අවමානයකින් පසු යළිත් ලෝක බලවතෙකු ලෙස නැඟී සිටි අභිමානවත් ගමන්මඟ මෙහි මැනවින් සිතුවම් කර තිබේ.
"නවීකරණය යනු බටහිරකරණය නොවේ" යන්න මෙම කෘතියේ එන ප්‍රබලතම තර්කයකි. බටහිර සංවර්ධන ආකෘති අන්ධ ලෙස අනුකරණය කිරීමෙන් වැළකී, බිලියන 1.4ක් වූ සිය ජනතාවට ගැළපෙන, ප්‍රාග්ධනයට වඩා මිනිසා කේන්ද්‍ර කරගත් සුවිශේෂී චීන ආකෘතියක් ෂී ජින්පිං මෙහිලා ලෝකයට හඳුන්වා දෙයි.
සිය නවීන පාලන තන්ත්‍රය මෙහෙයවීම සඳහා ඔහු පැරණි චීන "යින් සහ යැං" (Yin and Yang) දර්ශනය භාවිත කිරීම තවත් සුවිශේෂී කරුණකි. රාමුවෙන් බැහැරව ලෝකය දෙස බැලීමට ඉඩ සලසන යින් සහ යැං යනු පුරාණ චීන දාර්ශනික සම්ප්‍රදායේ එන අතිශය වැදගත් සහ මූලික සංකල්පයකි.
මෙයින් කියවෙන්නේ ලෝකයේ පවතින එකිනෙකට පරස්පර විරෝධී යැයි පෙනෙන බලවේගයන්, යථාර්ථයේදී එකිනෙකට අනුපූරක වන සහ එකිනෙක මත රඳා පවතින ස්වභාවයක් ගන්නා බවයි.
මෙහිදී 'යින්' (Yin) යන්නෙන් අඳුර, නිශ්ක්‍රීයභාවය, සීතල, පෘථිවිය, සඳ සහ ස්ත්‍රීත්වය වැනි ලක්ෂණ නියෝජනය කෙරේ. එයින් ලෝකයේ පවතින නිහඬ, අවශෝෂණය කරගන්නා සහ පසුබසින සුළු ස්වභාවය සංකේතවත් කරයි.
අනෙක් අතට 'යැං' (Yang) යන්නෙන් ආලෝකය, සක්‍රීයභාවය, උණුසුම, අහස, සූර්යයා සහ පුරුෂභාවය නියෝජනය වේ. එයින් ලෝකයේ පවතින ප්‍රබල, චලනය වන, ප්‍රසාරණය වන සහ නිර්මාණශීලී ශක්තිය විදහා දක්වයි.
මෙම දර්ශනයේ ඇති සුවිශේෂීම කරුණ වන්නේ යින් හෝ යැං ලෙස පරම වූ හුදෙකලා බලවේගයක් නොමැති වීමයි. සාම්ප්‍රදායික තායිජිටු (Taijitu) සංකේතයෙන් මනාව දැක්වෙන පරිදි, සෑම යින් කොටසක් තුළම යැං හි බීජයක් ද, සෑම යැං කොටසක් තුළම යින් හි බීජයක් ද අන්තර්ගත වේ. කිසිවක් සියයට සියයක් යහපත් හෝ සියයට සියයක් අයහපත් නොවන බව මෙයින් ගම්‍ය කෙරේ.
මෙම බලවේග ද්විත්වය කිසිවිටෙකත් ස්ථිතික නොවන අතර ඒවා නිරන්තරයෙන් වෙනස් වෙමින් එකිනෙක සමග ගලා යයි. එක් බලවේගයක් එහි උපරිමයට පැමිණි විට, එය ක්‍රමයෙන් අනෙක් බලවේගය බවට පරිවර්තනය වීම ස්වභාවධර්මයේ නියමය ලෙස මෙමඟින් විග්‍රහ කෙරේ. දිවා කාලය ක්‍රමයෙන් රාත්‍රියටත්, රාත්‍රිය යළිත් දිවා කාලයටත් පරිවර්තනය වීම මෙයට ලබා දිය හැකි සරලම උදාහරණයයි.
මානවයාගේ කාර්යභාරය වන්නේ මෙම යින් සහ යැං බලවේග අතර පවතින ගැටුම විනාශ කිරීම නොව, ඒ අතර සමතුලිතතාවයක් ගොඩනැගීමයි. යම් ගැටලුවකදී එහි ඇති නරක සම්පූර්ණයෙන්ම විනාශ කිරීමට යාමෙන්, යහපත ද විනාශ වී යා හැකි බවත්, සාර්ථකත්වය රඳා පවතින්නේ මෙම ද්විත්ව ප්‍රතිවිරෝධතා මැනවින් කළමනාකරණය කිරීම මත බවත් මෙමගින් උගන්වයි.
ඕනෑම තත්ත්වයක පවතින හොඳ සහ නරක සමබරව කළමනාකරණය කිරීමේ මෙම පැරණි ප්‍රඥාව, නූතන රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික අභියෝග ජයගැනීමට කදිම මඟපෙන්වීමක් සපයයි. යම් ප්‍රතිපත්තියක ඇති යහපත් සහ අයහපත් ප්‍රතිඵල දෙකම හඳුනාගෙන, අන්තවාදී නොවී ඒවා ප්‍රායෝගිකව කළමනාකරණය කරගැනීම නූතන දේශපාලනය තුළ යින් සහ යැං සංකල්පයේ අගනා ප්‍රායෝගික භාවිතයක් ලෙස පෙන්වා දිය හැක.
කෙසේ වුවද, මෙම කෘතිය සහ එහි දැක්ම බටහිර විචාරකයන්ගේ දැඩි සංවාදයට ලක්වූවකි. චීනය අත්කරගෙන ඇති භෞතික සහ ආර්ථික සමෘද්ධිය ඔවුන් පිළිගත්තද, මානව ප්‍රගතියට අත්‍යවශ්‍ය වන ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී නිදහස සහ බලය කේන්ද්‍රගත වීම පිළිබඳව ඔවුහු මෙම කෘතියේ එන න්‍යායයන් දැඩිව ප්‍රශ්න කරති.
විවාද සම්පන්න වුවත්, ආසියානු කලාපයේ මෙන්ම ගෝලීය දේශපාලනයේ අනාගතය හැදෑරීමට කැමති ඕනෑම අයෙකු අනිවාර්යයෙන්ම කියවිය යුතු කෘතියක් ලෙස මෙය හැඳින්විය හැක. මන්දයත්, හෙට දවසේ ලෝකය හැඩගස්වන චීන කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ සැබෑ දැක්ම සහ උපායමාර්ග ගැබ්ව ඇත්තේ මෙම පිටු අතර වන බැවිනි.
