ගෝලීය ධනවාදය යනු එකම එක කණ්ඩායමක් පමණක් නොවේ. එය එක් අතකින් සුපිරි ධනවතුන් සහ
අතිමහත් බහුතරයක් වූ පොදු ජනතාව අතර පවතින සාමාන්ය පන්ති ගැටුමකි. අනෙක් අතින්, මේ ක්රමය ඇතුළතම තවත් මාරාන්තික සටනක් සිදුවේ. එනම්, මහන්සි වී භාණ්ඩ හා සේවා නිෂ්පාදනය කරන "සැබෑ ආර්ථිකය" සහ සමස්ත ලෝකයම මුදල්වලින් ගිලගනිමින් පවතින "මූල්ය ප්රාග්ධනය" (දැවැන්ත බැංකු සහ ණය දෙන ආයතන) අතර පවතින ගැටුමයි. මෙම ලිපියෙන් විග්රහ කරන්නේ එම නොපෙනෙන ආර්ථික යුද්ධයේ ඇත්ත යථාර්ථයයි.
කෑම බීම සහ සම්පත් පාලනයෙන් මිනිසුන් මෙල්ල කිරීම
ලෝකයේ දරුණුතම වන සතුන් මෙන්ම මිනිසාට අවනත කරගත යුතු සතුන් හික්මවීම සඳහා භාවිත කරන ප්රධානතම උපක්රමය කුමක්ද? එය අන් කිසිවක් නොව "ආහාර සහ ජලය පාලනය කිරීමයි". සත්වයාගේ පැවැත්ම තීරණය කරන මූලික සාධකය තමන්ගේ අතට ගැනීම මඟින්, ඕනෑම චණ්ඩ සත්වයෙකු තමන්ට අවශ්ය පරිදි මෙහෙයවීමේ හැකියාව හිමිවේ. සිරකරුවන් පාලනය කිරීමට සහ ඔවුන්ව මෙල්ල කිරීමට ද විවිධ සමාජයන්හි මෙම ක්රමය භාවිත කරනු ලැබේ.
මෙම සතුන් හික්මවන ක්රමය මුළු ලෝක දේශපාලනයට සහ ආර්ථිකයට ආදේශ කළ විට අපට පෙනෙන්නේ ද මීට සමාන තත්ත්වයකි.
"තෙල් පාලනය කරන්න, එවිට ඔබට ජාතීන් පාලනය කළ හැකිය; ආහාර පාලනය කරන්න, එවිට ඔබට මිනිසුන් පාලනය කළ හැකිය." — හෙන්රි කිසින්ජර් (Henry Kissinger)
ඇමරිකාවේ හිටපු විදේශ ලේකම්වරයෙකු වූ හෙන්රි කිසින්ජර්ගේ මෙම ප්රකාශය හුදෙක් වචන කිහිපයක් නොවේ. එය වත්මන් ලෝක බලවතුන්ගේ රහස් සැලසුමයි. අඩු ආර්ථික ශක්තියක් ඇති දුප්පත් රටවල්, මහා ආර්ථිකයන් හිමි බලවත් රාජ්යයන් සහ දැවැන්ත මූල්ය සමාගම් විසින් පාලනය කරනු ලබන්නේ සත්වෝද්යානයක සතුන් හික්මවන මේ නියාමයටම අනුවය.
මහන්සි වී වැඩ කරන 'සැබෑ ආර්ථිකය' සහ 'මුදල් බලය' අතර සටන
ප්රසිද්ධ ආර්ථික විද්යාඥයෙකු වන මහාචාර්ය මයිකල් චොසුඩොව්ස්කි පෙන්වා දෙන පරිදි, වත්මන් ලෝක ආර්ථිකය ඇතුළත දැඩි අභ්යන්තර සටනක් නිර්මාණය වී ඇත. එහි පැති දෙකක් තිබේ:
සැබෑ ආර්ථිකය:
මිනිස් ජීවිතයට ඇත්තටම අවශ්ය කෘෂිකර්මාන්තය, කර්මාන්තශාලා, සේවා, රැකියා සහ පාරවල්, විදුලිය වැනි යටිතල පහසුකම්ය. මෙයට මහා පරිමාණ නිෂ්පාදකයින් මෙන්ම කුඩා හා මධ්ය පරිමාණ ව්යාපාර ද අයිති වේ.
මුදල් බලය (මූල්ය ප්රාග්ධනය)
ඩොලර් බිලියන ගණන් පාලනය කරන ගෝලීය මූල්ය ආයතනයි. ඔවුන් කිසිදු භාණ්ඩයක් හෝ කෑම බීමක් නිපදවන්නේ නැත. ඔවුන් කරන්නේ ණය ලබාදීම හරහා සැබෑ ආර්ථිකයේ "ණයහිමියන්" බවට පත්වීමයි.
අද වන විට ලෝක ඉතිහාසයේ කවදාවත් නැති තරමට ධනය සහ ඉහළ තාක්ෂණය ඉතා සුළු පිරිසක් අතට පත්වෙමින් තිබේ.
රටවල් සතු වත්කම් කොල්ලකෑම
මෙම මූල්ය දැවැන්තයින් විසින් සැලසුම්සහගතව රටවල් හෝ නිෂ්පාදන සමාගම් ණය උගුලක පටලවනු ලබයි. ඉන්පසු එම රටවල් බංකොලොත් වූ විට, ඔවුන් සතු සැබෑ වත්කම් (ඉඩම්, වරාය, තෙල් හා බලශක්ති පද්ධති වැනි වටිනා රාජ්ය දේපල) ඉතා අඩු මිලකට මෙම මූල්ය දැවැන්තයින් විසින් තමන් සතු කර ගනු ලැබේ.
IMF ඇත්තටම කරන්නේ රටවල් ගොඩගැනීමද? තවත් අමාරුවේ දැමීමද?
මෙම පසුබිම දෙස බලන විට, ජාත්යන්තර මූල්ය අරමුදල (IMF) වැනි ආයතනවල ඇත්තම භූමිකාව කුමක්ද යන්න අප පැහැදිලිව තේරුම් ගත යුතුය. සාමාන්යයෙන් පොත්පත්වල පවසන්නේ IMF යනු අර්බුදයට පත් රටවල් බේරාගන්නා "ගැලවුම්කරුවෙකු" කියාය.
නමුත් දේශපාලන-ආර්ථික ඇසකින් බලන විට පෙනී යන්නේ, IMF වැනි සංවිධාන පෙනී සිටින්නේ වැටුණු රටවල් නගා සිටුවීමට නොව, එම බිඳවැටීම සහ ණය මත යැපීම දිගින් දිගටම පවත්වාගෙන යාමටය යන්නයි.
මෙය සැලසුම්සහගතව පවත්වාගෙන යන අර්බුදයකි. රටක් සම්පූර්ණයෙන්ම විනාශ වීමට ඉඩ නොතබා, හැමදාම හිඟමන් යදින, ණය මතම යැපෙන තත්ත්වයක තබා ගැනීම ගෝලීය මුදල් බලවතුන්ට අත්යවශ්ය වේ. මන්ද, රටක් තනිවම නැගී සිටියහොත්, හෙන්රි කිසින්ජර් පැවසූ "පාලනය කිරීමේ බලය" ඔවුන්ට අහිමි වේ. IMF විසින් පනවන දැඩි කොන්දේසි, රාජ්ය දේපල විකිණීම, සහන කප්පාදු කිරීම් සහ අධික බදු බර හරහා සිදුවන්නේ එම රටට නැවත තනිවම නැගී සිටීමට ඇති ඉඩකඩ වැළැක්වීමයි.
අද ලෝකයේ ක්රියාත්මක වන්නේ යුද ආයුධ වෙනුවට "ආර්ථික ආයුධ" භාවිත කරන අලුත්ම වර්ගයේ අධිරාජ්යවාදයකි. සතුන් මෙල්ල කිරීමට ආහාර සහ ජලය පාලනය කරන්නා සේම, නූතන දියුණු තාක්ෂණය සහ ණය මුදල් පාලනය කිරීම හරහා මුළු මහත් මිනිස් වර්ගයාම සහ රටවල් තමන්ට යටත් කරගැනීමේ මෙහෙයුමක් ක්රියාත්මක වේ. මෙම උගුලෙන් මිදීමට නම්, ණය මත යැපීම නතර කර, රට තුළ සැබෑ නිෂ්පාදන ආර්ථිකයක් ශක්තිමත් කිරීම හැර වෙනත් විකල්පයක් නැත.
